Verloren schoonfamilie

“Niemand wilde het, maar toch kon niemand tegenhouden dat het gebeurde,” vertelt een oom van twee kinderen over het uit elkaar vallen van zijn familie. Hij vertelt hoe hij meerdere jaren veel gezorgd heeft voor zijn neefje en nichtje. “Mijn broer had een zeer moeilijke periode en kampte met een alcoholverslaving, mijn schoonzus raakte overspannen en wij vingen de kinderen vaak op. Alle weekenden en sommige avonden door de week. We hadden zelf geen kinderen en vonden het fijn om zo betrokken te zijn. Toen ging het een aantal jaar goed, mijn broer was afgekickt. De kinderen kwamen minder vaak, maar we trokken nog altijd veel met z’n allen op.”

Kampen 
“Maar toen ging het mis. Er gebeurde veel en mijn broer begon weer te drinken. We probeerden te helpen waar we konden, maar mijn schoonzus wilde niet verder. Er was veel woede. Niet op ons. In het begin zei onze schoonzus dat ook. Maar er ontstonden langzaamaan kampen en wij hoorden bij mijn broer. We wilden het niet, maar werden meegezogen in de ruzies. En voordat we het wisten, werd alle contact verbroken. Zij kwamen in een vechtscheiding en wij zagen ons neefje en nichtje niet meer en mijn ouders hun kleinkinderen niet meer. Dat duurde jaren. Heel verdrietig.”

Respect 
“Toen het beter ging met mijn broer, mocht hij begeleid zijn kinderen af en toe zien. Maar wij misten ze ook enorm, ze speelden zo’n grote rol in ons leven. Daarom besloten we EKC te bellen om te kijken of we iets konden herstellen. Een Eigen Kracht-coördinator is naar mijn schoonzus gegaan. Zij was nog boos, maar realiseerde zich dat de kinderen ook bij onze familie hoorden. Daarom wilde ze meewerken. Zij kwam met haar ouders en nieuwe partner, wij met mijn ouders en andere zussen. In een kring spraken we alles uit, er werd veel gehuild. Tussen mijn broer en zijn ex komt het niet meer goed, ze hebben elkaar te veel pijn gedaan. Maar we houden allemaal van de kinderen en respecteren elkaar. Dat konden we tegen elkaar zeggen. En dat bleek voldoende basis voor goede afspraken. De kinderen gaan nu vaker naar mijn broer en komen dan ook bij ons en onze ouders. Het is jammer dat we hier zo lang mee hebben gewacht, want eigenlijk is iedereen hier blij mee.”

tekst: Hedda van Lieshout
foto: www.pexels.com

Regelmatig een inspirerend voorbeeld van Eigen Kracht in uw mailbox? Abonneer u dan op onze nieuwsbrief, hieronder kunt u zich aanmelden.