Actueel

In deze vakantieperiode gaan we de komende weken met onze vrijdagverhalen op reis door Europa. Wekelijks deel ik een verhaal uit een ander land, beginnend in Duitsland. Dit is het verhaal van een meisje van 18 jaar, dat ze zelf vertelt: “Ik ben W. en mijn familie deed mee aan een Eigen Kracht-conferentie. We komen uit Syrië. Mijn twee broers en ik waren uithuisgeplaatst en kwamen terecht in verschillende pleeggezinnen. Het zou tijdelijk zijn, maar duurde veel langer. Mijn vader had ons maanden niet gezien. We maakten ons allemaal zorgen."

In de meeste vrijdagverhalen worden Eigen Kracht-coördinatoren genoemd. Zij zijn belangrijk, want zij zetten zich direct in voor families. Omdat in september een training voor nieuwe coördinatoren start, sprak ik een aantal van hen over hun ervaringen. Iemand zei: “Een persoon of gezin heeft een vraag en ik heb tijd, het is mooi als dat samen komt.” Een ander zei: “Het is fijn om echt te luisteren als je naar iemand toegaat. En haakjes te zoeken om het gesprek aan te gaan over mensen die belangrijk voor ze zijn. Niet in de hulpmodus schieten. Dat gebeurt vanzelf als je niet oplet.

De Eigen Kracht Centrale is op zoek naar Eigen Kracht-coördinatoren. In september is er weer een driedaagse training voor nieuwe Eigen Kracht-coördinatoren. De training vindt plaats in Amersfoort op vrijdag 11 september, zaterdag 12 september en zaterdag 19 september. Om te starten als Eigen Kracht-coördinator is het van belang om alle data mee te doen met de training.

Een moeder raakte erg in de stress omdat de vakantie eraan kwam. Ze belde haar begeleider om te vragen of zij extra ondersteuning kon bieden. De wijkteammedewerker vertelt: “Het was een alleenstaande moeder met twee kleine kinderen. Ze had erg moeilijke jaren gehad, door psychische en financiële problematiek. Eigenlijk ging het sinds begin dit jaar eindelijk beter. Ze had best veel steun van familie en buren. Maar er zat geen samenhang in de hulp, het waren losse afspraken met verschillende mensen."

Sinds het overlijden van haar zus en zwager door een ongeluk, vijf jaar geleden, zorgde een vrouw voor haar twee nichtjes. Ze was tien jaar ouder dan haar zus en had zelf volwassen kinderen. Dat ging goed, totdat een van de kinderen ernstig ziek werd en de zorg te zwaar werd. Een juf raadde een Eigen Kracht-conferentie aan. De Eigen Kracht-coördinator vertelt: “De tante vond het wel een goed idee om mensen die zowel haar als de meisjes goed kennen te vragen om mee te denken."

Een man zocht contact met ons voor een kennis die al een aantal jaar dakloos was. Hij vertelt: “Ik ken hem nu vijf jaar. Hij heeft weinig contacten buiten mij en een aantal hulpverleners. Het ging mis toen zijn relatie uitging en zijn vriendin hem het huis uitzette. Toen kon hij bij een vriend wonen, maar dat stopte vanwege zijn drankgebruik. Hij woonde een tijd in zijn auto en kon toen terecht bij de opvang. Door hulpverleners daar vond hij vrijwilligerswerk en leek hij weer wat op te bouwen."

Vorige week vrijdag werd in Apeldoorn het Nationaal Monument Jeugdzorg ‘De Erkenning’ onthuld. Eén van onze collega’s was hierbij. Het monument geeft erkenning aan alle vormen van geweld in de jeugdzorg van verleden tot heden. Het is een plek van eerherstel, herdenking, waakzaamheid en een aanklacht tegen daders van het geweld. Het is vooral een plek voor alle lotgenoten, hun families en vrienden en naasten en een plek die bijdraagt aan een jeugdzorg waar kinderen en jongeren zich geliefd, gezien en gehoord voelen.

“We wisten precies wat we nodig hadden, maar de organisatie zei dat ze dit niet konden bieden. Toen raadden ze ons een Eigen Kracht-conferentie aan, maar dat was helemaal niet wat we nodig hadden,” vertelt een vader. Hij was getrouwd en ze hadden drie kinderen, waarvan de jongste van 7 jaar meervoudige beperkingen had. De vader: “Wij hebben een krachtig netwerk dat veel voor ons doet. Wat we nodig hebben, is wat huishoudelijke hulp, maar de organisatie vindt dat we dit zelf kunnen doen. Maar wij vinden het belangrijk om andere dingen voor onze kinderen te doen."

“Ik moest zoveel drempels over,” vertelt een vrouw van 68 jaar die afgelopen week een bijeenkomst heeft gehouden met familie en vrienden. Haar man is twee jaar geleden overleden en sindsdien voelde ze zich steeds eenzamer. Ze hadden geen kinderen en ze had nauwelijks contact met vriendinnen. In de tijd dat haar man ziek was, was dat verwaterd. Als ze na een kleine operatie thuiszorg krijgt, hoort ze over de mogelijkheid om een bijeenkomst te houden met mensen die belangrijk voor haar zijn.

“Het is heel fijn als het lukt om in spoedsituaties meteen in actie te kunnen komen,” vertelt een collega. “Er kwam een telefoontje over een alleenstaande moeder en haar zoontje die een maand later hun huis uitgezet zouden worden. Er was iemand aan de deur geweest en ze was in paniek naar het buurtcentrum gegaan. Daar kenden ze haar al lang, maar ze wisten niet van de dreigende huisuitzetting en konden hierin niet veel voor haar betekenen. Ze belden ons en vroegen of we snel een Eigen Kracht-coördinator beschikbaar hadden die Farsi sprak.