Als verandering tijd nodig heeft
Hoewel de vakantieperiode voorbij is, deel ik graag nog een verhaal van onze Tsjechische collega’s dat ze deze week stuurden. De Eigen Kracht-coördinator ontving een appbericht terwijl ze boodschappen aan het doen was. Ze zette haar winkelmandje neer en las het nog een keer: “Hallo, hoe gaat het met je? Ik begin volgende week met de behandeling, ik wilde je dat even laten weten!” Het appje kwam zes maanden na de Eigen Kracht-conferentie van de dertienjarige Marc. Sinds zijn geboorte stond zijn moeder er alleen voor. Dat werd geleidelijk steeds ingewikkelder, niet alleen vanwege haar drugsverslaving. Ze probeerde zo goed mogelijk voor hem te zorgen en een stabiel thuis voor hem te creëren. Uiteindelijk raakte ze haar woning kwijt en kwam Marc in een instelling terecht.
Behandeling
Ondanks alle moeilijkheden bleef de band tussen hen sterk, ze hadden dagelijks contact. Marc hield veel van zijn moeder en miste haar. De bijeenkomst ging niet alleen over wat er met Marc zou gebeuren. Het ging over zijn hele familie. Acht familieleden kwamen bij elkaar, sommigen hadden Marc al jaren niet gezien. De bijeenkomst was krachtig en ontroerend. Samen stelde de kring een plan op waarin onder andere stond dat het contact met Marc zou worden hersteld en zijn moeder zou worden ondersteund, zodat zij met een behandeling kon beginnen. Die behandeling hadden deskundigen haar al jaren dringend aangeraden. Maar ‘met een behandeling beginnen’ lijkt vanuit het perspectief van een deskundige misschien eenvoudig, zonder steun van familie lukt het soms niet om te beginnen.
Ruimte
Ook direct na de bijeenkomst was dat niet mogelijk, het duurde nog zes maanden voordat de moeder haar beslissing nam. Eigen Kracht-conferenties brengen niet altijd onmiddellijk verandering teweeg. Ze maken ruimte om mensen samen te brengen en hun kracht en mogelijkheden te erkennen. De verandering begint als die mensen naar elkaar gaan luisteren. En een plan maken waarin rekening wordt gehouden met het feit dat sommige stappen tijd vragen. Marc schreef tijdens de voorbereiding een lied over zijn leven, zijn angsten en verlangens. Het lied werd tijdens de bijeenkomst afgespeeld en zo werd de stem van Marc gehoord. Hieronder staat de vertaalde songtekst.
tekst: Hedda van Lieshout
foto: www.pexels.com
Regelmatig een inspirerend voorbeeld van Eigen Kracht in uw mailbox? Abonneer u dan op onze nieuwsbrief, hieronder kunt u zich aanmelden.
Het verlangen naar vrijheid
(tekst: Marc, 13 jaar)
Mijn naam is Marc, mijn familie zit in mijn hart,
mijn moeder is mijn maatje, ik ben nooit alleen.
Mijn oma is een rots, ze staat altijd voor me klaar,
en de liefde van mijn moeder beschermt me, jaar na jaar.
Op een dag in de rechtbank veranderde alles,
ze zeiden: ‘Ga maar door die deur’, en iets in mij brak.
Ik wachtte op mijn moeder, toen kwam er een vreemde man,
hij vroeg waar ik naartoe moest, en ik huilde als een kleine jongen.
Ze zeiden dat als ik niet ging, ze geweld zouden gebruiken,
zogenaamd ‘dwingend’, maar diep vanbinnen bleef ik sterk.
Snoep in hun tas, daarmee konden ze mij niet kopen!
Ik wilde mijn moeder omhelzen,
ik wilde me niet laten overhalen.
Toen kwam ik in de crisisopvang voor kinderen
tien maanden, wat een lange tijd.
Het eten smaakte pas weer lekker met de nieuwe kok.
Tante Vera was lief, zij geloofde in mij,
maar de sociaal werker maakte me bang met haar formulieren vol diagnoses.
Het werd me allemaal te veel,
ik wilde met mijn moeder praten.
Ik kon haar niet bellen, dus de woede bleef door mijn hoofd malen.
De rechtszittingen, daar werd de beslissing genomen:
ik moest naar een kindertehuis,
en alles wat ik voelde was afwijzing.
Maar ik ga door, ik heb mijn familie achter me,
ook al hebben ze me door stormen en oorlogen gestuurd.
Ik rijd op mijn ebike, de wind in mijn rug;
ze kunnen mijn verhaal niet uitwissen
het is zo standvastig als mijn adem.
Ik wil naar huis, naar mijn moeder, haar stem weer horen.
Het leven in het kindertehuis is niet wat ik wil.
Ik wil mijn moeder bellen, haar schrijven, haar weer omhelzen.
Ik ben geen slecht mens, ik mis gewoon mijn thuis,
dat gevoel van rust.
Op school verwachten ze te veel van mij.
Ik leer, ik doe echt mijn best, maar ik heb maar dag en nacht.
Als ik met een slecht cijfer thuiskom, nemen ze mijn dromen van me af.
Ze zeggen dat ik niet meer naar naschoolse activiteiten mag;
mijn jeugd glipt langzaam uit mijn handen.
Tijdens het eten vernederde mijn mentor me,
door te zeggen dat ik te afhankelijk ben van mijn moeder.
Maakt dat mij in jouw ogen een slecht mens?
Zij is mijn rust wanneer het me tegenzit.
En ik vraag…
Wie hoort mij als ik in stilte schreeuw?
Wie beslist over mijn jeugd,
alsof die slechts een dossier in een kast is?
Wie draagt mijn angst,
wanneer ik die helemaal alleen moet dragen?
Ik ben geen dossier,
ik ben geen nummer in een map.
Ik ben niet jouw plan,
ik ben geen product naar jouw vormgeving.
Ik ben een jongen met dromen
en het verlangen om ze waar te maken.
En zelfs als ze me breken,
zal ik me niet verstoppen.
We zijn een familiebijeenkomst aan het plannen,
geen dreigementen meer, we zullen samen tijd doorbrengen.
Ik zal iedereen laten weten wie ik ben
en wat ik in me heb.
Mijn naam is Marc
en ik ben nooit alleen!
