Actueel

Hoewel de vakantieperiode voorbij is, deel ik graag nog een verhaal van onze Tsjechische collega’s dat ze deze week stuurden. De Eigen Kracht-coördinator ontving een appbericht terwijl ze boodschappen aan het doen was. Ze zette haar winkelmandje neer en las het nog een keer: “Hallo, hoe gaat het met je? Ik begin volgende week met de behandeling, ik wilde je dat even laten weten!” Het appje kwam zes maanden na de Eigen Kracht-conferentie van de dertienjarige Marc. Sinds zijn geboorte stond zijn moeder er alleen voor. Dat werd geleidelijk steeds ingewikkelder, niet alleen vanwege haar drugsverslaving.

“Niemand wilde het, maar toch kon niemand tegenhouden dat het gebeurde,” vertelt een oom van twee kinderen over het uit elkaar vallen van zijn familie. Hij vertelt hoe hij meerdere jaren veel gezorgd heeft voor zijn neefje en nichtje. “Mijn broer had een zeer moeilijke periode en kampte met een alcoholverslaving, mijn schoonzus raakte overspannen en wij vingen de kinderen vaak op. Alle weekenden en sommige avonden door de week. We hadden zelf geen kinderen en vonden het fijn om zo betrokken te zijn."

“Het is zo belangrijk dat mensen voelen dat het hún bijeenkomst is en daar horen dus hún gewoontes bij,” zei een Eigen Kracht-coördinator. Ze vertelde hoe zij alle mensen voorbereidde voor de bijeenkomst, maar hoe de ouders zelf de ruimte wilden inrichten en bepaalden hoe ze het samenzijn wilden starten. Ik moest denken aan een bijeenkomst van jaren geleden, die mij altijd is bijgebleven. Dat was een gezin met tien kinderen dat van oorsprong uit een land in Afrika kwam.

“Het heeft niet zoveel opgeleverd,” vertelde een vrouw over haar Eigen Kracht-conferentie aan een collega. Deze collega raakte met haar in gesprek bij de voedselbank. In die gemeente krijgen mensen die gebruik maken van de voedselbank een Eigen Kracht-conferentie aangeboden om zo met hun naasten een plan te kunnen maken om duurzaam hun situatie te verbeteren. Deze vrouw had dit toevallig jaren geleden gedaan. Haar eerste reactie op dit nieuwe aanbod was dus dat ze er niet heel veel aan had gehad. Mijn collega vroeg door.

“Ik heb mijn kinderen al zeven maanden niet gezien. Ik mis ze. Ze zeggen dat mijn dochter is begonnen met lopen en de jongens gaan naar school. Ze wonen bij mijn ex en we communiceren alleen via e-mail,” vertelde een Tsjechische vader tijdens zijn gesprek met de Eigen Kracht-coördinator. De moeder schetste een ander beeld: “Hij heeft nooit interesse getoond, is nooit gekomen als ik hem uitnodigde, de kinderen zijn bang voor hem en zij en ik willen geen contact meer."

Lege brooddozen. Tom en Sara uit de lagere school hadden er ook één. De leerkracht signaleerde nog andere zorgen waardoor een leerlingbegeleider in gesprek ging met Monique, de alleenstaande moeder.  Die bleek het heel druk te hebben en maakte een vermoeide indruk. Ze zorgde voor haar alleenwonende moeder met dementie. De leerlingbegeleider vroeg: “Zijn je familie en vrienden op de hoogte dat het allemaal veel is voor jou?” Ze antwoordde: “Nee, natuurlijk niet, want ik doe hard mijn best.”

Sinds deze zomer hebben lokale overheden in Engeland de wettelijke taak om een ‘Family Group Conference’ (Eigen Kracht-conferentie) aan te bieden, vanwege een hervorming van het sociale systeem. Onze Engelse collega vertelt: “Het is vrijdag en ik zit in een buurthuis in Zuid-Londen. Om me heen zitten twaalf mensen die allemaal op enige manier ervaring hebben met de jeugdzorg. We zijn bij elkaar om te praten over de nieuwe wet die de manier waarop familiegroepsbesluiten in Engeland worden genomen verandert."

“De rust kwam pas toen de dochter tijdelijk uit huis ging. Toch voelde niemand dat als een echte oplossing." Hoe help je een gezin weer bij elkaar te komen als de verschillen te groot lijken? Onze collega's uit Denemarken maakten het mee bij een gezin waarin de oudste dochter (16) moeite had met opgroeien in twee culturen. Een collega vertelt: “De spanningen thuis waren zo hoog opgelopen dat het meisje tijdelijk uithuisgeplaatst was. Dat gaf rust, maar niemand wilde dat het contact met haar familie verloren zou gaan."

In deze vakantieperiode gaan we de komende weken met onze vrijdagverhalen op reis door Europa. Wekelijks deel ik een verhaal uit een ander land, beginnend in Duitsland. Dit is het verhaal van een meisje van 18 jaar, dat ze zelf vertelt: “Ik ben W. en mijn familie deed mee aan een Eigen Kracht-conferentie. We komen uit Syrië. Mijn twee broers en ik waren uithuisgeplaatst en kwamen terecht in verschillende pleeggezinnen. Het zou tijdelijk zijn, maar duurde veel langer. Mijn vader had ons maanden niet gezien. We maakten ons allemaal zorgen."

In de meeste vrijdagverhalen worden Eigen Kracht-coördinatoren genoemd. Zij zijn belangrijk, want zij zetten zich direct in voor families. Omdat in september een training voor nieuwe coördinatoren start, sprak ik een aantal van hen over hun ervaringen. Iemand zei: “Een persoon of gezin heeft een vraag en ik heb tijd, het is mooi als dat samen komt.” Een ander zei: “Het is fijn om echt te luisteren als je naar iemand toegaat. En haakjes te zoeken om het gesprek aan te gaan over mensen die belangrijk voor ze zijn. Niet in de hulpmodus schieten. Dat gebeurt vanzelf als je niet oplet.