Actueel

Een man zocht contact met ons voor een kennis die al een aantal jaar dakloos was. Hij vertelt: “Ik ken hem nu vijf jaar. Hij heeft weinig contacten buiten mij en een aantal hulpverleners. Het ging mis toen zijn relatie uitging en zijn vriendin hem het huis uitzette. Toen kon hij bij een vriend wonen, maar dat stopte vanwege zijn drankgebruik. Hij woonde een tijd in zijn auto en kon toen terecht bij de opvang. Door hulpverleners daar vond hij vrijwilligerswerk en leek hij weer wat op te bouwen."

Vorige week vrijdag werd in Apeldoorn het Nationaal Monument Jeugdzorg ‘De Erkenning’ onthuld. Eén van onze collega’s was hierbij. Het monument geeft erkenning aan alle vormen van geweld in de jeugdzorg van verleden tot heden. Het is een plek van eerherstel, herdenking, waakzaamheid en een aanklacht tegen daders van het geweld. Het is vooral een plek voor alle lotgenoten, hun families en vrienden en naasten en een plek die bijdraagt aan een jeugdzorg waar kinderen en jongeren zich geliefd, gezien en gehoord voelen.

“We wisten precies wat we nodig hadden, maar de organisatie zei dat ze dit niet konden bieden. Toen raadden ze ons een Eigen Kracht-conferentie aan, maar dat was helemaal niet wat we nodig hadden,” vertelt een vader. Hij was getrouwd en ze hadden drie kinderen, waarvan de jongste van 7 jaar meervoudige beperkingen had. De vader: “Wij hebben een krachtig netwerk dat veel voor ons doet. Wat we nodig hebben, is wat huishoudelijke hulp, maar de organisatie vindt dat we dit zelf kunnen doen. Maar wij vinden het belangrijk om andere dingen voor onze kinderen te doen."

“Ik moest zoveel drempels over,” vertelt een vrouw van 68 jaar die afgelopen week een bijeenkomst heeft gehouden met familie en vrienden. Haar man is twee jaar geleden overleden en sindsdien voelde ze zich steeds eenzamer. Ze hadden geen kinderen en ze had nauwelijks contact met vriendinnen. In de tijd dat haar man ziek was, was dat verwaterd. Als ze na een kleine operatie thuiszorg krijgt, hoort ze over de mogelijkheid om een bijeenkomst te houden met mensen die belangrijk voor haar zijn.

“Het is heel fijn als het lukt om in spoedsituaties meteen in actie te kunnen komen,” vertelt een collega. “Er kwam een telefoontje over een alleenstaande moeder en haar zoontje die een maand later hun huis uitgezet zouden worden. Er was iemand aan de deur geweest en ze was in paniek naar het buurtcentrum gegaan. Daar kenden ze haar al lang, maar ze wisten niet van de dreigende huisuitzetting en konden hierin niet veel voor haar betekenen. Ze belden ons en vroegen of we snel een Eigen Kracht-coördinator beschikbaar hadden die Farsi sprak.

“Wat doe je als iemand steeds zegt meer tijd nodig te hebben,” vroeg een Eigen Kracht-coördinator zich af. Het antwoord lijkt simpel, want we volgen het tempo van de familie en laten de regie bij hen, dus geven we meer tijd. De coördinator: “Maar dat is lastig als je het gevoel hebt dat mensen het afhouden. Willen ze eigenlijk niet of hebben ze echt tijd nodig?” Een medewerker van de jeugdgezondheidszorg belde samen met een moeder. De vrouw had drie jaar geleden een Eigen Kracht-conferentie gehad, kort na haar scheiding.

Onze collega’s uit Slowakije vierden deze week dat ze 20 jaar geleden gestart zijn met Eigen Kracht-conferenties. De oprichter van EKC, Rob van Pagée, leidde daar 20 jaar geleden de eerste Eigen Kracht-coördinatoren op en heeft veel meegedacht over implementatie en uitvoering. Nu vroegen ze ons om bij de viering te zijn en een presentatie te geven. Het waren twee mooie dagen met ruim 150 geïnteresseerde professionals, burgemeesters, advocaten, parlementsleden en medewerkers van ministeries. Ook in Slowakije geeft de wet families het recht om hun eigen plan te maken.

“Het was prettig dat ze er waren en hun informatie was belangrijk,” vertelt een vader over de rol van een jeugdbeschermer en een psycholoog. De jeugdbeschermer had grote zorgen over de zoon van 8 jaar en had een Eigen Kracht-conferentie voorgesteld. De man vertelde dat hij geen steun verwachtte van zijn familie, omdat iedereen vond dat het gedrag ontstond door hoe zij omgingen met de jongen. Hij zei: “Daar hebben we vaak discussie over en de verwijten worden steeds erger. Ik heb het er met de psycholoog over gehad en intussen is onze zoon getest."

“Ik kreeg een heel ander gesprek met mijn cliënt,” vertelt een medewerkster van een woongroep voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze had de training ‘Samenkracht’ gevolgd, waarin ze veel had geoefend in het doorvragen naar netwerk en in het mee-tekenen bij de vragen. Naar aanleiding van deze training was ze het gesprek aangegaan met een van haar cliënten. Ze vertelt: “Deze man heeft de ontwikkelingsleeftijd van een 5-jarige, maar wel 40 jaar levenservaring."

Deze week hadden we een mooi gesprek met Tweede Kamerleden van de SGP. Net als verschillende andere partijen, heeft deze partij zich in het verleden ingezet voor het familiegroepsplan in de Jeugdwet. En hoewel het familiegroepsplan nu ruim tien jaar in de wet staat, is het bij velen nog steeds onbekend. We spraken over onderzoek en praktische situaties, zoals complexe echtscheidingen. De Eigen Kracht-coördinator vertelde over het belang van bruggenbouwers daarbij en legde uit dat zij alle tijd neemt om door te vragen.