Actueel

Meestal starten we met een afspraak bij mensen thuis. Een Eigen Kracht-coördinator die net begon, vond dat best spannend. Ze zei: “Soms is de situatie complex en je weet niet waar je terechtkomt.” De regiomanager antwoordde dat het uiteraard belangrijk is dat iedereen, ook de coördinator, zich op zijn of haar gemak voelt, maar dat het voor mensen prettig is als je langskomt.

Vorige week liet Zembla in ‘Kinderen die niemand wil’ het verhaal van Lex zien. De uitzending ging over jongeren waarvoor geen plek is in jeugdzorg omdat ze worden beschouwd als ‘onhandelbaar’. Gevolg is dat deze jongeren van plek naar plek gaan, zonder passende ondersteuning. Lex is een van hen. Hij werd op zijn vierde uithuisgeplaatst en verhuisde daarna meer dan tien keer. Lex schrijft: “Ik ben 17 jaar en doe mijn verhaal vanuit de gevangenis. De reden dat ik vastzit is omdat ik de hulp niet heb gekregen die ik zou moeten krijgen."

“Vanuit mijn eigen ervaring is het soms moeilijk om niet mee te denken,” zei een deelnemer aan intervisie deze week. Ze was bij een moeder geweest die vertelde waar ze tegenaan liep en hoe moeilijk ze het vond om hulp te vragen. Ze had mensen in haar omgeving al gevraagd en zei dat niemand kon helpen. “Ik wist wel organisaties waar ik haar naar kon verwijzen, maar ik weet dat dit onze taak niet is.”

De psycholoog van een vrouw belde ons. Hij dacht dat netwerk haar zou kunnen helpen: “Ik begeleid haar en heb haar dit voorgelegd, maar zij denkt van niet. Ik heb gevraagd of iemand mag komen uitleggen wat er mogelijk is en dat vindt ze goed.” Ze woonde nog samen met haar vriend en hun zoontje van 4 jaar en vertelde aan de Eigen Kracht-coördinator: “We zijn eigenlijk uit elkaar, maar omdat er geen woonruimte is, kan geen van ons weg."

Mensen die om een of andere reden niet kunnen deelnemen aan een bijeenkomst, krijgen de vraag of ze op een andere manier kunnen bijdragen. Soms schrijven ze dan een brief, die wordt voorgelezen. Vaak is dat erg steunend. Vorige week belde een Eigen Kracht-coördinator met een dilemma: “Ik heb twee brieven ontvangen, maar de inhoud is zo naar dat ik niet goed weet wat ik ermee kan doen.”

“Die kunnen niets doen, want die wonen ver weg,” horen we vaak als we vragen naar netwerk. In de praktijk zien we regelmatig het tegendeel. Zo ook in de situatie van een jongen van 10 jaar en zijn moeder. Na de scheiding waren ze verhuisd van een dorp in Drenthe naar een grote stad in het westen, waar zij werk had gevonden. De jongen had autisme en zat op het speciaal onderwijs. Hij had veel moeite met de overgang naar zijn nieuwe leven. Buiten school zat hij alleen maar thuis te gamen.

“Mijn cliënte wil juist minder hulp en vooral minder bemoeienis,” vertelde een ambulant begeleidster van een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. “Het is een vrouw van 31. Ze woont met twee anderen in een wooncomplex en krijgt begeleiding. Haar ouders wonen vlakbij. Zij vinden het moeilijk om haar los te laten en willen graag blijven zorgen en regelen alles.

“Ik had het allemaal al uitgedacht, maar toen stopte een collega me,” vertelt een wijkteammedewerker. Ze vervolgt: “Een moeder kwam bij me met zorgen over haar dochter van 7 jaar. Het meisje plaste weer in bed en was erg angstig. Ze vertelde ook over problemen van haar man, die de afgelopen jaren last had van psychoses. Ze voelde zich heel alleen en was uitgeput. Ik vertelde mijn team wat ik allemaal voor hulp had bedacht. Toen zei mijn collega: ‘Misschien kun je vragen wat hun eigen omgeving kan betekenen.’"

“Ik snap absoluut het belang van het betrekken van informeel netwerk, maar ik zie gewoon niet hoe dat kan in de tijd die ik heb,” zei een jeugdconsulent in een training. We kwamen op het familiegroepsplan dat in de Jeugdwet staat en hoe dit plan zich verhoudt tot het plan dat zij maken. Een andere deelnemer merkte op: “Kost het organiseren van een bijeenkomst met formeel netwerk eigenlijk niet net zoveel tijd als het organiseren van een bijeenkomst met informeel netwerk?"

Een trouwe lezeres van de vrijdagverhalen stuurde deze week een e-mail. Zij is jaren geleden Eigen Kracht-coördinator geweest en is hiermee gestopt omdat ze op dat moment andere prioriteiten had. Ze schreef: “Gisteren was ik boodschappen aan het doen in een supermarkt. Een lokale, sociaal-bewogen supermarkt waar veel tijd is voor contacten in de buurt. Ik werd aangesproken door een man die zei dat hij mij meteen herkende. Ik wist niet direct wie hij was en moest even nadenken."