Actueel

“Ik heb mijn kinderen al zeven maanden niet gezien. Ik mis ze. Ze zeggen dat mijn dochter is begonnen met lopen en de jongens gaan naar school. Ze wonen bij mijn ex en we communiceren alleen via e-mail,” vertelde een Tsjechische vader tijdens zijn gesprek met de Eigen Kracht-coördinator. De moeder schetste een ander beeld: “Hij heeft nooit interesse getoond, is nooit gekomen als ik hem uitnodigde, de kinderen zijn bang voor hem en zij en ik willen geen contact meer."

Lege brooddozen. Tom en Sara uit de lagere school hadden er ook één. De leerkracht signaleerde nog andere zorgen waardoor een leerlingbegeleider in gesprek ging met Monique, de alleenstaande moeder.  Die bleek het heel druk te hebben en maakte een vermoeide indruk. Ze zorgde voor haar alleenwonende moeder met dementie. De leerlingbegeleider vroeg: “Zijn je familie en vrienden op de hoogte dat het allemaal veel is voor jou?” Ze antwoordde: “Nee, natuurlijk niet, want ik doe hard mijn best.”

Sinds deze zomer hebben lokale overheden in Engeland de wettelijke taak om een ‘Family Group Conference’ (Eigen Kracht-conferentie) aan te bieden, vanwege een hervorming van het sociale systeem. Onze Engelse collega vertelt: “Het is vrijdag en ik zit in een buurthuis in Zuid-Londen. Om me heen zitten twaalf mensen die allemaal op enige manier ervaring hebben met de jeugdzorg. We zijn bij elkaar om te praten over de nieuwe wet die de manier waarop familiegroepsbesluiten in Engeland worden genomen verandert."

“De rust kwam pas toen de dochter tijdelijk uit huis ging. Toch voelde niemand dat als een echte oplossing." Hoe help je een gezin weer bij elkaar te komen als de verschillen te groot lijken? Onze collega's uit Denemarken maakten het mee bij een gezin waarin de oudste dochter (16) moeite had met opgroeien in twee culturen. Een collega vertelt: “De spanningen thuis waren zo hoog opgelopen dat het meisje tijdelijk uithuisgeplaatst was. Dat gaf rust, maar niemand wilde dat het contact met haar familie verloren zou gaan."

In deze vakantieperiode gaan we de komende weken met onze vrijdagverhalen op reis door Europa. Wekelijks deel ik een verhaal uit een ander land, beginnend in Duitsland. Dit is het verhaal van een meisje van 18 jaar, dat ze zelf vertelt: “Ik ben W. en mijn familie deed mee aan een Eigen Kracht-conferentie. We komen uit Syrië. Mijn twee broers en ik waren uithuisgeplaatst en kwamen terecht in verschillende pleeggezinnen. Het zou tijdelijk zijn, maar duurde veel langer. Mijn vader had ons maanden niet gezien. We maakten ons allemaal zorgen."

In de meeste vrijdagverhalen worden Eigen Kracht-coördinatoren genoemd. Zij zijn belangrijk, want zij zetten zich direct in voor families. Omdat in september een training voor nieuwe coördinatoren start, sprak ik een aantal van hen over hun ervaringen. Iemand zei: “Een persoon of gezin heeft een vraag en ik heb tijd, het is mooi als dat samen komt.” Een ander zei: “Het is fijn om echt te luisteren als je naar iemand toegaat. En haakjes te zoeken om het gesprek aan te gaan over mensen die belangrijk voor ze zijn. Niet in de hulpmodus schieten. Dat gebeurt vanzelf als je niet oplet.

Een moeder raakte erg in de stress omdat de vakantie eraan kwam. Ze belde haar begeleider om te vragen of zij extra ondersteuning kon bieden. De wijkteammedewerker vertelt: “Het was een alleenstaande moeder met twee kleine kinderen. Ze had erg moeilijke jaren gehad, door psychische en financiële problematiek. Eigenlijk ging het sinds begin dit jaar eindelijk beter. Ze had best veel steun van familie en buren. Maar er zat geen samenhang in de hulp, het waren losse afspraken met verschillende mensen."

Sinds het overlijden van haar zus en zwager door een ongeluk, vijf jaar geleden, zorgde een vrouw voor haar twee nichtjes. Ze was tien jaar ouder dan haar zus en had zelf volwassen kinderen. Dat ging goed, totdat een van de kinderen ernstig ziek werd en de zorg te zwaar werd. Een juf raadde een Eigen Kracht-conferentie aan. De Eigen Kracht-coördinator vertelt: “De tante vond het wel een goed idee om mensen die zowel haar als de meisjes goed kennen te vragen om mee te denken."

Een man zocht contact met ons voor een kennis die al een aantal jaar dakloos was. Hij vertelt: “Ik ken hem nu vijf jaar. Hij heeft weinig contacten buiten mij en een aantal hulpverleners. Het ging mis toen zijn relatie uitging en zijn vriendin hem het huis uitzette. Toen kon hij bij een vriend wonen, maar dat stopte vanwege zijn drankgebruik. Hij woonde een tijd in zijn auto en kon toen terecht bij de opvang. Door hulpverleners daar vond hij vrijwilligerswerk en leek hij weer wat op te bouwen."

Vorige week vrijdag werd in Apeldoorn het Nationaal Monument Jeugdzorg ‘De Erkenning’ onthuld. Eén van onze collega’s was hierbij. Het monument geeft erkenning aan alle vormen van geweld in de jeugdzorg van verleden tot heden. Het is een plek van eerherstel, herdenking, waakzaamheid en een aanklacht tegen daders van het geweld. Het is vooral een plek voor alle lotgenoten, hun families en vrienden en naasten en een plek die bijdraagt aan een jeugdzorg waar kinderen en jongeren zich geliefd, gezien en gehoord voelen.