Actueel

“De vraag moet altijd zijn wat belangrijk is voor een persoon of gezin," zei mijn collega deze week. "Dat betekent dat we allemaal minder gaan denken vanuit ons eigen aanbod.” Zij zit iedere dinsdag bij Hemelsbreed Café aan de sociale tafel. Er staat een lange tafel waar allerlei organisaties hun eigen tijdslot hebben. Dan kunnen buurtbewoners langskomen met vragen. Elke zes weken komen de organisaties zelf bij elkaar, zodat ze elkaar beter leren kennen. Er liggen folders van allemaal op de tafel.

Vorige week kregen we het verdrietige bericht dat dr. Gale Burford op 26 september is overleden. Gale, emeritus professor aan de Universiteit van Vermont in de VS, is erg belangrijk geweest voor de ontwikkeling van Family Group Conferences, de internationale beweging van Eigen Kracht-conferenties. We hebben veel van hem geleerd. We herinneren hem als een zeer vriendelijk, geïnteresseerd en verbindende man. Onze gedachten zijn bij zijn familie en vrienden. Vandaag is er een internationale online kring om verhalen over hem te delen.

“Het was zo fijn dat ze erbij kon zijn,” zegt een vrouw over haar zus. Die zus was gedwongen opgenomen in een ggz-instelling en ze hadden weinig contact. Het ging al jaren niet goed met de vrouw. Toen ze werd opgenomen, zijn de kinderen van 13 en 11 jaar bij hun oom en tante gaan wonen. De tante vertelt: “De kinderen missen hun moeder en vragen steeds vaker naar haar. En naar hun vader, die door ziekte ook niet voor zijn kinderen kan zorgen."

“Ik heb zin om aan de slag te gaan als Eigen Kracht-coördinator, maar ik ben ook blij dat ik het geleerde kan gebruiken in mijn eigen leven.” Dit zei een van de 23 deelnemers aan de training voor Eigen Kracht-coördinatoren afgelopen week. In de training wordt veel geoefend, want zoals een deelnemer zei: “De kern is heel eenvoudig, maar het doen is lastig.” Een ander zei: “Ik heb geleerd dat ik niets met de inhoud hoef en dat ik geen adviezen moet geven. Dat is echt nieuw voor mij.”

Hoewel de vakantieperiode voorbij is, deel ik graag nog een verhaal van onze Tsjechische collega’s dat ze deze week stuurden. De Eigen Kracht-coördinator ontving een appbericht terwijl ze boodschappen aan het doen was. Ze zette haar winkelmandje neer en las het nog een keer: “Hallo, hoe gaat het met je? Ik begin volgende week met de behandeling, ik wilde je dat even laten weten!” Het appje kwam zes maanden na de Eigen Kracht-conferentie van de dertienjarige Marc. Sinds zijn geboorte stond zijn moeder er alleen voor. Dat werd geleidelijk steeds ingewikkelder, niet alleen vanwege haar drugsverslaving.

“Niemand wilde het, maar toch kon niemand tegenhouden dat het gebeurde,” vertelt een oom van twee kinderen over het uit elkaar vallen van zijn familie. Hij vertelt hoe hij meerdere jaren veel gezorgd heeft voor zijn neefje en nichtje. “Mijn broer had een zeer moeilijke periode en kampte met een alcoholverslaving, mijn schoonzus raakte overspannen en wij vingen de kinderen vaak op. Alle weekenden en sommige avonden door de week. We hadden zelf geen kinderen en vonden het fijn om zo betrokken te zijn."

“Het is zo belangrijk dat mensen voelen dat het hún bijeenkomst is en daar horen dus hún gewoontes bij,” zei een Eigen Kracht-coördinator. Ze vertelde hoe zij alle mensen voorbereidde voor de bijeenkomst, maar hoe de ouders zelf de ruimte wilden inrichten en bepaalden hoe ze het samenzijn wilden starten. Ik moest denken aan een bijeenkomst van jaren geleden, die mij altijd is bijgebleven. Dat was een gezin met tien kinderen dat van oorsprong uit een land in Afrika kwam.

“Het heeft niet zoveel opgeleverd,” vertelde een vrouw over haar Eigen Kracht-conferentie aan een collega. Deze collega raakte met haar in gesprek bij de voedselbank. In die gemeente krijgen mensen die gebruik maken van de voedselbank een Eigen Kracht-conferentie aangeboden om zo met hun naasten een plan te kunnen maken om duurzaam hun situatie te verbeteren. Deze vrouw had dit toevallig jaren geleden gedaan. Haar eerste reactie op dit nieuwe aanbod was dus dat ze er niet heel veel aan had gehad. Mijn collega vroeg door.

“Ik heb mijn kinderen al zeven maanden niet gezien. Ik mis ze. Ze zeggen dat mijn dochter is begonnen met lopen en de jongens gaan naar school. Ze wonen bij mijn ex en we communiceren alleen via e-mail,” vertelde een Tsjechische vader tijdens zijn gesprek met de Eigen Kracht-coördinator. De moeder schetste een ander beeld: “Hij heeft nooit interesse getoond, is nooit gekomen als ik hem uitnodigde, de kinderen zijn bang voor hem en zij en ik willen geen contact meer."

Lege brooddozen. Tom en Sara uit de lagere school hadden er ook één. De leerkracht signaleerde nog andere zorgen waardoor een leerlingbegeleider in gesprek ging met Monique, de alleenstaande moeder.  Die bleek het heel druk te hebben en maakte een vermoeide indruk. Ze zorgde voor haar alleenwonende moeder met dementie. De leerlingbegeleider vroeg: “Zijn je familie en vrienden op de hoogte dat het allemaal veel is voor jou?” Ze antwoordde: “Nee, natuurlijk niet, want ik doe hard mijn best.”