Actueel

“Het was prettig dat ze er waren en hun informatie was belangrijk,” vertelt een vader over de rol van een jeugdbeschermer en een psycholoog. De jeugdbeschermer had grote zorgen over de zoon van 8 jaar en had een Eigen Kracht-conferentie voorgesteld. De man vertelde dat hij geen steun verwachtte van zijn familie, omdat iedereen vond dat het gedrag ontstond door hoe zij omgingen met de jongen. Hij zei: “Daar hebben we vaak discussie over en de verwijten worden steeds erger. Ik heb het er met de psycholoog over gehad en intussen is onze zoon getest."

“Ik kreeg een heel ander gesprek met mijn cliënt,” vertelt een medewerkster van een woongroep voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze had de training ‘Samenkracht’ gevolgd, waarin ze veel had geoefend in het doorvragen naar netwerk en in het mee-tekenen bij de vragen. Naar aanleiding van deze training was ze het gesprek aangegaan met een van haar cliënten. Ze vertelt: “Deze man heeft de ontwikkelingsleeftijd van een 5-jarige, maar wel 40 jaar levenservaring."

Deze week hadden we een mooi gesprek met Tweede Kamerleden van de SGP. Net als verschillende andere partijen, heeft deze partij zich in het verleden ingezet voor het familiegroepsplan in de Jeugdwet. En hoewel het familiegroepsplan nu ruim tien jaar in de wet staat, is het bij velen nog steeds onbekend. We spraken over onderzoek en praktische situaties, zoals complexe echtscheidingen. De Eigen Kracht-coördinator vertelde over het belang van bruggenbouwers daarbij en legde uit dat zij alle tijd neemt om door te vragen.

Ruim 50 mensen uit twaalf Europese landen zijn deze week bij elkaar om van elkaar te leren en ervaringen uit te wisselen over ‘Family Group Conferences’, zoals Eigen Kracht-conferenties internationaal heten. Dit jaar zijn we te gast bij onze collega’s van de Belgische Eigen Kracht Centrale. Zij vertelden ons onder andere over een prachtig driejarig project dat vorig jaar is gestart: ‘De kracht van samenredzaamheid in mantelzorg’, met als doel om mantelzorgers en hun omgeving te steunen om hun bredere netwerk aan te spreken en te versterken.

Meestal starten we met een afspraak bij mensen thuis. Een Eigen Kracht-coördinator die net begon, vond dat best spannend. Ze zei: “Soms is de situatie complex en je weet niet waar je terechtkomt.” De regiomanager antwoordde dat het uiteraard belangrijk is dat iedereen, ook de coördinator, zich op zijn of haar gemak voelt, maar dat het voor mensen prettig is als je langskomt.

Vorige week liet Zembla in ‘Kinderen die niemand wil’ het verhaal van Lex zien. De uitzending ging over jongeren waarvoor geen plek is in jeugdzorg omdat ze worden beschouwd als ‘onhandelbaar’. Gevolg is dat deze jongeren van plek naar plek gaan, zonder passende ondersteuning. Lex is een van hen. Hij werd op zijn vierde uithuisgeplaatst en verhuisde daarna meer dan tien keer. Lex schrijft: “Ik ben 17 jaar en doe mijn verhaal vanuit de gevangenis. De reden dat ik vastzit is omdat ik de hulp niet heb gekregen die ik zou moeten krijgen."

“Vanuit mijn eigen ervaring is het soms moeilijk om niet mee te denken,” zei een deelnemer aan intervisie deze week. Ze was bij een moeder geweest die vertelde waar ze tegenaan liep en hoe moeilijk ze het vond om hulp te vragen. Ze had mensen in haar omgeving al gevraagd en zei dat niemand kon helpen. “Ik wist wel organisaties waar ik haar naar kon verwijzen, maar ik weet dat dit onze taak niet is.”

De psycholoog van een vrouw belde ons. Hij dacht dat netwerk haar zou kunnen helpen: “Ik begeleid haar en heb haar dit voorgelegd, maar zij denkt van niet. Ik heb gevraagd of iemand mag komen uitleggen wat er mogelijk is en dat vindt ze goed.” Ze woonde nog samen met haar vriend en hun zoontje van 4 jaar en vertelde aan de Eigen Kracht-coördinator: “We zijn eigenlijk uit elkaar, maar omdat er geen woonruimte is, kan geen van ons weg."

Mensen die om een of andere reden niet kunnen deelnemen aan een bijeenkomst, krijgen de vraag of ze op een andere manier kunnen bijdragen. Soms schrijven ze dan een brief, die wordt voorgelezen. Vaak is dat erg steunend. Vorige week belde een Eigen Kracht-coördinator met een dilemma: “Ik heb twee brieven ontvangen, maar de inhoud is zo naar dat ik niet goed weet wat ik ermee kan doen.”

“Die kunnen niets doen, want die wonen ver weg,” horen we vaak als we vragen naar netwerk. In de praktijk zien we regelmatig het tegendeel. Zo ook in de situatie van een jongen van 10 jaar en zijn moeder. Na de scheiding waren ze verhuisd van een dorp in Drenthe naar een grote stad in het westen, waar zij werk had gevonden. De jongen had autisme en zat op het speciaal onderwijs. Hij had veel moeite met de overgang naar zijn nieuwe leven. Buiten school zat hij alleen maar thuis te gamen.